2.3 உற்றது உரைத்தல்
கோம்பிக்கு ஒதுங்கி மேயா மஞ்ஞை குஞ்சரம் கோள் இழைக்கும்பாம்பைப் பிடித்துப் படம் கிழித்து ஆங்கப் பணை முலைக்கே
தோம்பல் துடி இடை மான் மட நோக்கி தில்லை சிவன் தாள்
ஆம் பொன் தட மலர் சூடும் என் ஆற்றல் அகற்றியதே (21)
பொருள்:
பச்சோந்திக்கு ஒதுங்கி மேயாமல் ஒளியும் மயில், யானைக்கே துன்பம் (கோள்) இழைக்கும் பாம்பைப் பிடித்து அதன் படத்தைக் கிழிப்பதைப் போல, பெரிய மார்பையும் நுண்ணிய இடையையும் மான் போன்ற கண்ணையும் உடைய, சிவனின் பொன்னடிகள் என்ற மலரைத் தனது கூந்தலில் சூடும் தலைவி என் ஆற்றலை அகற்றினாள்.
தலைவன் தோழனுக்கு இந்த பதிலைத் தருகிறான். பச்சோந்தி தனது சூழ்நிலைக்கேற்ப தனது நிறத்தை மாற்றிக்கொள்ளும். அதைப் போல நிலையற்று இருப்பவர்களை சிவம் தவிர்த்துவிடும். இது அவர்களைப் பார்த்து பயந்து அல்ல.
சாதனை என்பது பச்சோந்தியைப் போல நிறம் மாறக்கூடியது. அது ஆத்மாவை தனது நிலையை உணர்ந்து இறைவனிடம் சரணடைய வைக்கும் அல்லது தான் பெரியவன் என்ற அகங்கார உணர்வைத் தூண்டிவிடும். இந்த அகங்காரம் பாம்பைப் போல பயங்கரமானது. சாதனையில் முன்னேறும் ஒருவர் பல சித்திகளைப் பெறுகிறார். இவை அவரை மேலும் முன்னேற உதவும் அல்லது கீழ் நோக்கி தள்ளிவிடும், வழிதவறிப் போக வைத்துவிடும். சிவனின் திருப்பாதங்களைத் தலையில் தயங்குவது என்ற நற்செயல்கூட சரியான மனப் பாங்கில் செய்யப்படாவிட்டால் அகங்காரத்தை தூண்டிவிடும். அதை சக்தி தான் அளிக்கும் ஞானத்தாலும் கடாக்ஷத்தாலும் தனது நுண்மையான உருவினால் தடுத்துவிட்டாள், அதனால் தனது உள்ளொளி பெருகி உடல் மெலிந்தது என்று ஆத்மா கூறுகிறது.
இங்கு பாம்பு என்பது தனது புலனுக்கு உணவு தேடும் ஆத்மாவை குறிக்கிறது. அதன் உறுப்பாகவும் தற்காப்புக் கருவியாகவும் இருப்பது படம். அதைக் கிழித்தது என்பது எனது பசு பாச ஞானங்களை விலக்கி, எனது யோகம் மற்றும் கிரியா ஆற்றல்களை நீக்கி, என்னை சகல தியானத்திலிருந்து நிஷ்கள தியானத்திற்கு சிவம் அழைத்துச் சென்றது என்று ஆத்மா கூறுகிறது.
2.3 Hero recounts his experience
Like a peacock that does not stir for food, avoiding the chameleon, ripping apart
The hood of a snake that can harm an elephant, this one with a big bosom
The complaining, drum like thin waist, eyes like the antelope removed my prowess
To adorn the golden flower, the sacred feet of Tillai Siva.
Simple meaning:
The hero tells his friend that the heroine took away his power to adorn Siva’s sacred feet on his head, his capacity to act on his own accord. He compares her to a peacock that avoids grazing in the presence of a chameleon but rips a snake apart even though the snake is powerful enough to harm an elephant.
Spiritual meaning:
The soul tells its “I” consciousness that Sivam has removed its sense of independent functioning, dissolving any notion of self-sufficiency. This is not a forced taking, but a natural consequence of union with the Divine. Sivam hides from chameleon-like individuals who speak and act without sincerity. This avoidance is not rooted in fear—after all, Sivam possesses the power to rip apart a venomous snake—but rather in the understanding that deceit cannot coexist with authentic pursuit of Truth.
The peacock is a symbol for the removal of delusion. The thought that one can attain Sivam through one’s effort is as poisonous as a snake.
Sadhana, or personal effort in spirituality, is a double-edged sword: while it can bring one into union with the Divine, it can just as easily give birth to an inflated sense of ego. The same power that elevates can also mislead, as demonstrated by the chameleon-like nature of siddhis—spiritual attainments that can be harnessed to deepen one’s devotion or, conversely, to bolster pride and attachment. Even the sacred act of adorning Shiva’s feet, when done without the right inner disposition, can fuel one’s vanity rather than humility.
Shakti, with her jnana (knowledge), her divine vision (the eyes), and her subtle yet formidable power (the waist), cuts through these self-delusions. Her presence strips away the illusions of grandiosity and keeps the seeker rooted in true awareness. In this same context, the snake represents the soul that seeks gratification through its senses, symbolized by its hood, which both shields it and reflects its sense of identity. Ripping the hood signifies the dissolution of pasu jnana (limited knowledge) and pasa (attachments), a necessary step toward transitioning from sakala dhyana (form-based meditation) to nishkala dhyana (formless meditation). In this release from ego and external supports, the “hero’s body becomes thin,” pointing to the inner lightness and freedom that arise when one is no longer weighed down by the baggage of worldly identifications.